Ցտեսություն

Բարև ձեզ, ես շրջանավարտ Սանասար Գևորգյանն եմ: Բոլորի նման դեռ փոքրուց ես մտածում էի, թե ինչ եմ ցանկանում դառնալ: Կարող ենք ասել, որ մասնագիտական կողմնորոշումը կյանքի ամենակարևոր որոշումն է մարդու համար: Փոքր հասակում ես ցանկանում էր դառնալ ֆուտբոլիստ, բանկի կառավարիչ: Այս ցանկությունները մնացել են անցյալում ,և ես վերջնական որոշում եմ կայացրել դառնալ իրավաբան: Կարդացեք Սանասար…

Ցտեսություն

Ինչպես ասել է Կարլեյկը «Գիտելիքները մարդուն կշիռ են տալիս, իսկ արարքները` փայլ: Սակայն մարդկանց մեծամասնությունը կարողանում է միայն փայլել, բայց ոչ կշռադատել»: Իհարկե, շատ ճիշտ և տեղին է ասված: Մարդկանց մեծամասնությունը փորձում է փայլել միայն արարքներով, սակայն պետք է նաև հասկանալ, որ գիտելիքն ունի չափազանց մեծ դեր և նշանակություն: Կարդացեք Լիլիա Դեմիրճյանի բլոգում:

ՑՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆ

Մինչ դպրոց հաճախելս երազում էի դառնալ բժիշկ դառնալ և բուժել անբուժելի հիվանդներին: Հետագայում, երբ արդեն սովորում էի միջին դպրոցում, երևակայությունս ինձ ուրիշ հեռուներ էր տանում, իսկ ցանկությունս որևէ մասնագետ դառնալու հաճախ փոխվոում էր: Սակայն հինգերորդ և վեցերորդ դասարաններում արդեն պատկերացնում էի ինձ որպես օտար լեզվի ուսուցչուհի: Հետագայում, երբ եկա կրթահամալիր այդ դժվարին ու շնորհալի աշխատանքում…

Ցտեսություն, իմ շատ սիրելի դպրոց

Արդեն 12 տարի է` սովորում եմկրթահամալիրում, ու արդեն պահըհասել է, որ ասեմ ` ցտեսությո՛ւն, իմ շա՛տ սիրելի դպրոց:Կրթահամալիրը ինձ համար դարձել էիմ փոքրիկ աշխարհը, որից շատդժվարությամբ պիտի բաժանվեմ:Իրականում չեմ էլ պատկերացնումայդ: Կրթահամալիրը ինձ համար ուղղակի դպրոց չի եղել, այն շատ մեծհնարավորությունների աշխարհ էեղել, որին միայն  շնորհակալությունասելը շատ քիչ կլինի : Եկել էժամանակը` հետ նայելու, փնտրելումանկության ոտնահետքերս:…

Շնորհակալություն, կրթահամալիր

Երախտագիտություն. մարդկային ամենակարևոր հատկանիշներից մեկը: Երախտագետ մարդը կարող է գնահատել, ներել, լավատես լինել և, վերջապես, երջանիկ լինել: Եվ հիմա ես,երախտագիտությամբ լցված, թերթում եմ իմ դպրոցական տարիների էջերը…Հինգ տարեկանից  սովորում եմ կրթահամալիրում :

Ցտեսություն

 Չգիտեմ՝ ինչից սկսեմ, ինչով վերջացնեմ: Չեմ հասկանում` պիտի ասեմ՝ վերջապես, թե՝ ցավոք սրտի… Ինչքա՜ն սպասված տարի, ի՜նչ երանելի կարգավիճակ՝ շրջանավարտ: Կրթահամալիրս «լքելու» ժամանակն է եկել, պայամանականորեն հեռանալու՝ հետևում թողնելով անմոռանալի տարիներ: Պիտի «ցտեսություն» ասեմ իմ արտասովոր դպրոցական կյանքին, Դիջիթեքին, Էկոտուրին, առավոտյան ընդհանուր պարապմունքներին, մեդիաուրբաթներին, բայց ոչ երբեք ընկերներին, դասավանդողներին, սեբաստացուն հատուկ ակտիվությանն ու ազատությանը: Չէ՞…

Մինչ նոր տեսություն

Ցտեսությու՜ն: Ցտեսությու՜ն կրթահամալիրին: Ցտեսություն դպրոցին: Ցտեսություն մեծ ու փոքրին, մեր առօրյային, Դիջիթեքին, Էկոտուրին, առավոտյան միասնական պարապմունքներին, այնքան սպասված մեդիաուրբաթներին, մեր անմոռաց ճամփորդություններին…

Այսուհետ Մարմարյա սրահը կվերածվի իսկական արվեստանոց-լաբորատորիայի

Տեխնոլոգիայի դասավանդող Անի Հովհաննիսյանի համերաշխընկերակցությունը շրջանավարտներին և’ ոգևորող էր, և’ սովորոցնող, և’ աննախադեպ … Այսուհետ Մարմարյա սրահը կվերածվի իսկական արվեստանոց-լաբորատորիայի` բաց շրջանավարտի յուրաքանչյուր նախաձեռնության, մտահղացման և առաջարկի համար:

Տիգրան Բոյաջյան. իմ կրթահամալիրը իրավունք է տալիս

Ես Տիգրան Բոյաջյանս, սովորում եմ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում արդեն 12 տարի: Մինչև վեցերորդ դասարանը սովորել եմ դպրոց-պարտեզում: Ավարտելով այն՝ ուսումս շարունակել եմ կրթահամալիրի միջին դպրոցում: Այսքան տարիների ընթացքում ձեռք եմ բերել բազմաթիվ ընկերներ: Ամբողջ տասներկու տարիների ընթացքում ունեցել եմ և՛ լավ, և՛ վատ հուշեր: Չեմ ցանկանա խոսել վատ հուշերի մասին, այլ դրանք կթողնեմ անցյալում: Լավ…